Aşk
Kuluçka O kalp, eşyaların derisinde şafak gürlüyor mu? Eski gölgelerle ağır yürüyorduk, Kendi kanatlarımızı kırarak Sessiz korkuların gecesinde - Ve yine de, kanın özünde, Başka bir dünyanın vaadi zaten titriyordu. Gizlice gökyüzünü hayal eden tırtıl gibi, Sarı günlerin zırhını terk ediyoruz, Herkesin diğerini gözetlediği Bu sert krallık, Yaralarının yankısı gibi. Karanlık örtüyü yırtıyoruz Avcılığın, Ve bedenlerimiz yeni bir berraklıkla yarılıyor. O zaman, damarların karmaşasında, Bir kelebek yükseliyor - Bir kelebekler halkı, hatta - Merhametle dokunmuş kanatlarla. Sonunda öğreniyoruz Diğerinin titremelerini, Diğerinin dolaşan gözyaşlarını, Ve bu garip kardeşliği Acının merkezinde yeniden doğuyor. Kapıları açın! Ruhlarımız uyum sağlasın, Işığın dokunuşunda titreşen lutlar. Çünkü ışık sadece Aşkın İnsanlar arasında Saçılmış Haline benzer, Yanmış topraklar üzerine altın yağmuru gibi. Hadi, kardeşler, kardeşler, Kalpten kalbe giden yolları aydınlatalım; Sessizce yeniden inşa Edelim İçsel evimizi Berrak taşlarla. Ve dünyadaki her adım Büyük güne doğru bir yükseliş Olsun: Orada ruhlar, sonunda, Birlikte uçarlar..
